قمار باخته در مرداب توهین/عبور از خط قرمز مقدسات
رفتاری که نشان داد فاصله گرفتن از ریشههای فرهنگی و دینی یک ملت چگونه میتواند یک چهره ورزشی را به ورطه ترویج «کتابسوزی نوین» و تقابل با هویت میلیاردها انسان بکشاند.
تقابل با سیاست یا جنگ با هویت؟
در دنیای سیاست و کنشگری اجتماعی نقد، اعتراض و حتی مخالفتهای تند امری بیسابقه نیست اما آنچه در ماجرای اخیر رخ داد فراتر از یک موضعگیری سیاسی یا ژست اپوزیسیون بود.
توهین به مقدسات مسلمانان و طرح ایده شوم «قرآنسوزی»، حمله مستقیم به قلب تپنده هویت، فرهنگ و باورهای عمیق یک ملت است.
قرآن کریم برای جامعه ایرانی و مسلمانان جهان تنها یک کتاب نیست تار و پود اخلاق، آرامش و انسجام اجتماعی ما با این آیات گره خورده است. کسی که به هر بهانهای عبور از این حریم امن را تئوریزه میکند، در واقع با صدای بلند فریاد میزند که هیچ شناخت درستی از جامعهای که ادعای دلسوزی برای آن را دارد، ندارد.
قرآن سوزی ،میراث تاریک تاریخ
در طول تاریخ، آتش زدن کتابها و توهین به مقدسات همواره نماد توحش، دیکتاتوری و استیصال بوده است و از مغولها گرفته تا افراطگرایان و فاشیستها در قرون متمادی. همراستا شدن یک چهره شناختهشده ایرانی با چنین کارنامهای، سقوط اخلاقی دردناکی است.
در هیچ کجای جهان «آزادی بیان» توجیهگر نفرتپراکنی مذهبی و جریحهدار کردن احساسات میلیاردها انسان نیست. این دست رفتارها نه تنها کمکی به حل هیچ بحرانی نمیکند بلکه چرخهای از خشم و تفرقه را بازتولید میکند که دود آن مستقیماً به چشم انسجام ملی میرود.
سیلی افکار عمومی و عقبنشینی اجباری
نکته بسیار مهم و قابل تامل در این میان واکنش قاطع و یکپارچه جامعه بود. محکومیت این اقدام تنها به طیف مذهبی یا جریانهای خاص سیاسی محدود نشد از علمای اهل سنت گرفته تا جامعهشناسان، نخبگان دانشگاهی و حتی بخشهایی از جریانهای منتقد، این رفتار را غیرعقلانی، زننده و خطرناک توصیف کردند.
همین فشار خردکننده و اتحاد نانوشته در دفاع از ساحت قرآن کریم بود که کریمی را بلافاصله مجبور به عقبنشینی کرد تا با دستپاچگی دست به توجیه بزند و ادعا کند منظور دیگری داشته است. اما افکار عمومی به خوبی میداند که کلمات،بار معنایی خود را دارند و بازی با مقدسترین دارایی معنوی یک ملت، اشتباهی نیست که با چند جمله توجیهآمیز پاک شود.
ماجرای اخیر یک نقطه عطف تاریخی در شناخت جریانهای خارجنشین بود. این رویداد ثابت کرد که وقتی فردی از جامعه، تاریخ و باورهای مردمش جدا بیفتد تا کجا میتواند در مسیر اشتباه پیش برود. بیاحترامی به قرآن کریم نه نشانه شجاعت است و نه نماد کنشگری بلکه اوج تهیشدگی فکری و بنبست کامل یک مسیر غلط است.
جامعه ایران با وجود تمام تنوع دیدگاهها و سلیقههای اجتماعی، بر سر مقدسات و هویت دینی خود با هیچکس معامله نمیکند و کسانی را که به این حریم تجاوز کنند، برای همیشه از حافظه تاریخی و عاطفی خود طرد خواهد کرد.
الهه خشاوه – مدیرمسپول پایگاه خبری سکایی نیوز
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0